PPSz-41 (Pistolet Pulemiot Szpagina obrazca 1941 goda) został przyjęty na uzbrojenie Armii Czerwonej w roku 1941. W czasie drugiej wojny światowej był to podstawowy pistolet maszynowy na wyposażeniu wojsk sowieckich oraz krajów ze Związkiem Radzieckim sprzymierzonych.
Sam pistolet został opracowany w wyniku konkursu rozpisanego przez Komitet Uzbrojenia Armii Czerwonej na broń mogącą zastąpić pistolet maszynowy PPD, wycofywany z uzbrojenia ze względu na skomplikowaną budowę oraz długotrwały proces produkcji. W założeniach konkursu na nową broń szczególny nacisk położono na dwie rzeczy: prostotę budowy i obsługi oraz wysoką niezawodność bez względu na warunki użytkowania.
W konkursie wziął udział między innymi Georgij Szpagin który przedstawił prototyp nowego pistoletu we wrześniu 1940 roku, zwracając komisji szczególną uwagę na prostotę swojej broni. Prototyp poddano wyczerpującym i bardzo intensywnym testom poligonowym, po których został on oficjalnie zaakceptowany i 3 grudnia 1940 roku przyjęty na stan uzbrojenia Armii Czerwonej pod nazwą PPSz-41.
W czasie wojny PPSz przeszedł niewielkie zmiany, głównie przez wymianę magazynka z talerzowego na pudełkowy oraz polepszenie przyrządów celowniczych. Szpagin w czasie wojny opracowywał różne warianty PPSz-41 (PPSz-42 i PPSz-50), jednak żaden z nich nie został przyjęty do produkcji ze względu na komplikacje nowych konstrukcji.
Sam PPSz-41 produkowany był w wielkich ilościach i do końca wojny wyprodukowano ich ponad pięć milionów. Po wojnie ich produkcja w Związku Radzieckim została przerwana na korzyść karabinka AK, jednak PPSz-41 był nadal produkowany przez Chiny Ludowe oraz Koreę Północną.
Od 1943 roku znajdował się na uzbrojeniu Ludowego Wojska Polskiego.
PPSz-41 jest bronią samoczynno-samopowtarzalną, działającą na zasadzie odrzutu zamka swobodnego, strzelającą z zamka otwartego. Broń może być zasilana z magazynka bębnowego od pistoletu maszynowego PPD-40 o pojemności 71 nabojów lub z opracowanego dla PPSz-41 dwurzędowego magazynka łukowego o pojemności 35 nabojów.
Pistolet ma drewnianą kolbę oraz przyrządy celownicze składające się z osłoniętej muszki i celownika przerzutowego z nastawieniem na 100 i 200 metrów. Pistolety pierwszych serii miały celownik krzyżykowy z nastawą od 50 do 500 metrów.
Broń strzela z naboju Tokariewa 7,62x25 mm wz. 1930.
Dodatkowym wyposażeniem są : torba na zapasowe magazynki, olejarka, składany wycior oraz parciany pas nośny.
| Wyszczególnienie | Jednostka | Dane |
|---|---|---|
| Masa | [kg] | 3,5 |
| Masa z magazynkiem bębnowym | [kg] | 5,4 |
| Masa z magazynkiem łukowym | [kg] | 4,15 |
| Długość | [mm] | 842 |
| Długość lufy | [mm] | 263 |
| Kaliber | [mm] | 7,62 |
| Nabój | [mm x mm] | 7,62x25 |
| Prędkość początkowa pocisku | [m/s] | 488 |
| Energia początkowa pocisku | [J] | 690 |
| Szybkostrzelność | [strzałów/minutę] | 900 |
| Donośność skuteczna | [m] | 200 |
"1000 słów o broni i balistyce", S.Torecki
"Encyklopedia II wojny światowej"
"Historia Broni Maszynowej od roku 1860 do czasów współczesnych", R. Ford
"Typy Broni i Uzbrojenia 105"
[http://pl.wikipedia.org/wiki/Pistolet_maszynowy_PPSz]
W poprzedniej ankiecie wygrał PZL P-38 Wilk. Trafił do Poczekalni
Do czasu opróżnienia poczekalni z zalegających artykułów ankieta pozostanie nieczynna.
[Amerika Bomber - mit czy prawda >>>]
Ta strona spełnia wymagania dostępności określone przez W3C WCAG na poziomie AAA. Tutaj możesz przeczytać więcej na ten temat.
