Stanisław Skalski urodził się 27 listopada 1905 roku w Kodymie, niedaleko Odessy. W 1918 przeniósł się wraz z rodziną do Polski, gdzie zamieszkał w Dubnie. Tam, w 1933 roku skończył gimnazjum. Rozpoczął studia na Politechnice Warszawskiej, a potem w Szkole Nauk Politycznych, w międzyczasie kończąc kurs szybowcowy (na kategorię A i B) i kurs wojskowego przysposobienia lotniczego gdzie otrzymał gapę pilota motorowych statków powietrznych.
W 1935 roku porzucił studia i wstąpił do wojska do Szkoły Podchorążych Rezerwy w Zambrowie. Rok później dostał się do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie, skąd otrzymał przydział do Szkoły Wyższego Pilotażu w Grudziądzu. Przeszkolenie zakończył w 1938 roku. 15 października 1938 otrzymał promocję na stopień podporucznika lotnictwa.
Po przeszkoleniu został przydzielony do 142 eskadry myśliwskiej w Toruniu (4 pułk lotniczy). Pierwsze loty bojowe odbył już w sierpniu 1939 roku, gdy przechwytywał (nieskutecznie) niemieckie samoloty zwiadowcze.
30 sierpnia wraz z resztą eskadry przeniósł się na lotnisko polowe Markowo. W czasie II wojny światowej latał już od najwcześniejszych godzin. Pierwszego dani wojny, koło 15.30 brał udział w ataku na samolot Henschel HS-126. Samolot został zestrzelony przez podporucznika Mariana Pisarka. Skalski wziął jednak (co jest niespotykane w czasie drugiej wojny) załogę Henschla do niewoli, ratując ją przed linczem tłumu.
Swoje pierwsze zwycięstwo powietrze odnotował swoje pierwsze zwycięstwo powietrzne. W locie na wymiatanie dostrzegł i samotnie zaatakował formację Dornierów Do-17. Dwa z bombowców zostały zestrzelone. Kolejnego dnia, wspólnie z Zygmuntem Kleinem, Karolem Pniakiem i Pawłem Zenkerem zaatakował i zestrzelił Hs-126. Później, tego samego dnia samodzielnie przechwycił i zestrzelił kolejnego Henschla.
4 września zapisał na swoje konto 1/3 uszkodzenia Dorniera Do-17. Samolot, wlokąc za sobą smugę czarnego dymu zdążył jednak uciec. Kolejny lot tego samego dnia przyniósł kolejne zwycięstwo: tym razem zestrzelił Junkersa Ju 87. Było to ostatnie zwycięstwo Skalskiego we wrześniu 1939. 17 września 1939 roku wraz z resztą swojej eskadry przekroczył granicę rumuńską.
W Rumunii udało mu się uniknąć internowania. W porcie Balcik wsiadł na statek „St.Nicolaus” którym dopłynął do Bejrutu, potem do Marsylii. Z Francji odpłynął 27 stycznia 1940 roku do Wielkiej Brytanii.
W Anglii szkolił się w 6 OTU w Sutton Bridge, skąd po ukończeniu przeszkolenia został 3 sierpnia 1940 roku przydzielony do 302 dywizjonu myśliwskiego. Niecałe dwa tygodnie później został odwołany z dywizjonu i następnie (30 sierpnia) otrzymał przydział do dywizjonu 501.
Tego samego dnia zestrzelił Heinkla He 111, a kolejnego uszkodził. 31 sierpnia zestrzelił Messerschmitta Bf 109, a dwa dni później kolejne dwa nad Kentem. 5 września wystartował przeciwko wyprawie bombowej nad Canterbury. Podczas tego lotu został zestrzelony i z poparzeniami i raną uda (oraz potłuczeniami po zderzeniu ze statecznikiem swojej maszyny) trafił do szpitala.
Do lotów bojowych powrócił pod koniec października 1940 roku, o sześciu tygodniach spędzonych w szpitalu i na rekonwalescencji. Kolejne dwa samoloty zestrzelił wraz z innymi lotnikami 8 listopada.
1 marca 1941 roku otrzymał przydział do dywizjonu 306 na stanowisko oficera operacyjnego. Później rozpoczął loty jako zwykły pilot. 25 kwietnia wraz z Tadeuszem Rolskim zestrzelił balon zaporowy który urwał się z uwięzi.
Koniec lipca i sierpień 1941 roku przyniósł mu kolejne zwycięstwa: 24 lipca oraz 19 i 21 sierpnia zgłosił zestrzelenia Bf 109. 17 września zestrzelił kolejnego oraz jednego Bf 109 prawdopodobnie.
1 marca 1942 roku został przeniesiony do dywizjonu 316 na stanowisko dowódcy eskadry. Podczas służby w tym dywizjonie odniósł 2 zwycięstwa pewne (10 kwietnia FW 190, a 25 kwietnia Bf 109) oraz 3 maja trzy prawdopodobne Focke-Wulfy FW 190.
5 maja przeszedł do dywizjonu 317 jako dowódca. Jednostką dowodził do 8 listopada 1942 roku po czym został przeniesiony „na odpoczynek” do 58 OTU jako instruktor. Dwa miesiące później, w styczniu 1943 zgłosił swoją kandydaturę do lotów w eskadrze polskiej w Afryce. Jego podanie zostało rozpatrzone pozytywnie i wraz z resztą pilotów Polish Fighting Team odpłynął na pokładzie statku „Letitia” do Afryki północnej. Tam PFT służył w 145 dywizjonie RAF, ze Skalskim jako dowódcą i Tadeuszem Rolskim jako oficerem łącznikowym (pierwotnie dowódcą PFT miał zostać Rolski).
28 marca 1943 roku Skalski odniósł swoje kolejne zwycięstwo: zestrzeliwując Ju 88. Było to jednocześnie pierwsze zwycięstwo powietrzne PFT. 2 kwietnia zestrzelił kolejne dwa samoloty: Bf 109, a 4 kwietnia kolejnego. 6 maja uszkodził Messerschmitta zamykając listę zwycięstw PFT. Eskadra, pod jego dowództwem, straciła tylko jednego pilota: Mieczysława Wyszkowskiego który odłączył się od grupy aby samotnie zapolować na niemieckie myśliwce. Wyszkowski dostał się do niewoli.
Po rozwiązaniu PFT (22 lipca 1943) Anglicy zaoferowali polskim pilotom przejęcie dowodzenia dywizjonami brytyjskimi. Skalski, jako jeden z trzech pilotów, zgodził się i trafił do dywizjonu 601 na Maltę, a potem na Sycylię. Jako pilot 601 dywizjonu brał udział w inwazji na Włochy. Nie odniósł żadnych zwycięstw i 20 października 1943 zdał dowodzenie i wrócił do Anglii.
12 grudnia 1943 objął dowodzenie 131 skrzydła myśliwskiego. 6 kwietnia 1944 został przeniesiony na stanowisko dowódcy 133 skrzydła – latającego na Mustangach III. W tym skrzydle odniósł swoje dwa ostatnie zwycięstwa powietrzne: 24 czerwca 1944 zestrzelił dwa Bf 109.
2 sierpnia zdał dowództwo nad skrzydłem Janowi Zumbachowi, a sam udał się na szkolenie do Fortu Leavenworth w USA – na kurs dla oficerów sztabowych. Kurs zakończył się 20 stycznia 1945 roku i Skalski wrócił do Wielkiej Brytanii. Od lutego 1945 był oficerem operacyjnym 11 Grupy Myśliwskiej. Rok później został przydzielony jako oficer operacyjny do dowództwa Brytyjskich Sił Okupacyjnych w Europie: BAFO.
W czerwcu 1947 roku powrócił do Polski.
Służbę zakończył jako polski major i brytyjski Wing Commander (dowódca skrzydła – odpowiednik podpułkownika). W Polsce wstąpił do Ludowego Lotnictwa gdzie został mianowany inspektorem techniki pilotażu w Wydziale Wyszkolenia Bojowego Wojsk Powietrznych. Jednak już w lutym 1948 roku dotknęły go represje ówczesnego rządu (podobnie jak większości żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie którzy wrócili do Polski). Okrutnie torturowany, głównie przez Józefa Goldberga (oficera NKWD żydowskiego pochodzenia) został zmuszony do podpisania samooskarżenia o szpiegostwo i 7 kwietnia 1950 roku został skazany, na podstawie sfałszowanych dowodów, na karę śmierci orz całkowity przepadek mienia na rzecz państwa. W czasie oczekiwania na wykonanie wyroku Skalski napisał swoją jedyną książkę: „Czarne Krzyże nad Polską” w której opisywał swój udział w kampanii wrześniowej. Dokładnie rok po uwięzieniu kara śmierci została zmieniona na dożywotnie więzienie.
Dopiero 11 kwietnia 1956 roku, decyzją Zgromadzenia Sędziów Najwyższego Sądu Wojskowego został zrehabilitowany, a wyroku unieważniono.
Po uwolnieniu Skalski otrzymał propozycję służby w lotnictwie, jednak odmówił. Został przeniesiony do rezerwy w stopniu majora. W listopadzie 1956 roku został jednak, wraz z innymi oficerami PSP powołany do służby. W Ludowym Wojsku Polskim spędził 12 lat. W latach 1968-72 pracował w zarządzie Aeroklubu PRL.
W kwietniu 1972 roku odszedł na emeryturę. W 1988 roku został awansowany na generała brygady. Po upadku komunizmu zajął się polityką i dwukrotnie kandydował do sejmu: w 1991 z listy ChD (Chrześcijańskiej Demokracji) a w 1993 z listy Samoobrony. Nie udało mu się jednak otrzymać mandatu poselskiego.
W 1990 spotkał się z jednym z członków załogi Henschla (i bratem drugiego) uratowanych przez niego we wrześniu.
Zmarł 22 listopada 2004 roku. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.
Krzyż Kawalerski Orderu Wojennego Virtuti Militari
Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari
Krzyż Walczenych (nadany 4-krotnie)
Distinguished Flying Cross (nadany 3-krotnie)
Distinguished Service Order
Łącznie: 18 i 11/12 pewnych zestrzeleń, 2 prawdopodobne oraz 4 i 1/3 uszkodzonych
"Czarne Krzyże nad Polską" S.Skalski, Wydawnictwo MON, W-wa 1985
Encyklopedia Powszechna PWN
Encyklopedia II Wojny Światowej
[http://pl.wikipedia.org/wiki/Stanis%C5%82aw_Skalski]
http://historie-asow.elk.com.pl/skalski/skalski_.htm (strona nie istnieje)
[http://www.polonia-polska.pl/index.php?id=ak41130]
W poprzedniej ankiecie wygrał PZL P-38 Wilk. Trafił do Poczekalni
Do czasu opróżnienia poczekalni z zalegających artykułów ankieta pozostanie nieczynna.
[Amerika Bomber - mit czy prawda >>>]
Ta strona spełnia wymagania dostępności określone przez W3C WCAG na poziomie AAA. Tutaj możesz przeczytać więcej na ten temat.
